Jak uwierzytelnić Rolex

O autentykacji Rolex

Rolex jest najczęściej podrabianą marką zegarków na świecie. Federacja Przemysłu Zegarkowego Szwajcarii szacuje, że na każdy autentyczny Rolex na rynku wtórnym przypada wiele replik. Autentykacja wymaga jednoczesnej analizy kilku niezależnych sygnałów fizycznych — żaden pojedynczy sygnał nie wystarcza, biorąc pod uwagę zaawansowanie współczesnych superfałszerstw.

Najczęściej podrabiane modele to Submariner, Daytona, GMT-Master II i Datejust.

Kluczowe sygnały autentyczności

• Grawerunek rehaut. Od 2002 roku Rolex zaczął grawerować wzór „ROLEX ROLEX ROLEX...” powtarzający się wokół wewnętrznego pierścienia lunety (rehaut), precyzyjnie wyrównany z każdym znacznikiem sekundowym. Numer seryjny znajduje się na rehaut na godzinie 6. W autentycznych zegarkach te grawerunki są ostre jak brzytwa i mają równą głębokość; w podróbkach są płytkie, nierówno rozmieszczone albo całkowicie ich brakuje.
• Mikrograwerunek szkła. Od 2002 roku logo korony Rolex jest laserowo grawerowane w szafirowym szkle na pozycji godziny 6, widoczne tylko pod lupą. Znak ma około 0,5 mm szerokości. Większość podróbek pomija go albo odtwarza w zbyt dużym rozmiarze, widocznym gołym okiem.
• Powiększenie lupki cyclops. Powiększająca data lupka w modelach Rolex Datejust i Submariner zapewnia dokładnie 2,5-krotne powiększenie — data wypełnia otwór lupki precyzyjnie. Podróbki konsekwentnie pokazują 1,5x lub mniej, przez co data wygląda na wyraźnie mniejszą wewnątrz otworu lupki.
• Położenie numeru seryjnego według okresu. Przed 2005 rokiem: numer seryjny grawerowany między uszami na godzinie 6 (do odczytu trzeba zdjąć bransoletę). 2005-2008: numer seryjny obecny w obu miejscach. Po 2008 roku: numer seryjny wyłącznie na rehaut na godzinie 6. Zegarek podawany jako po 2008 roku, z numerem seryjnym między uszami i bez numeru na rehaut, jest niespójny.
• Wykończenie wahnika mechanizmu. Oryginalny Rolex stosuje zastrzeżony wahnik wieczystego naciągu z głęboko grawerowaną koroną i gładkim, polerowanym na lustro ciężarkiem oscylacyjnym. W podróbkach wahniki mają koronę tłoczoną lub drukowaną, a powierzchnia ciężarka jest szorstka albo ziarnista.
• Opór przy naciąganiu koronką. Koronka Triplock w modelach nurkowych dokręca się w trzech etapach o wyraźnie określonym oporze. Podróbki albo obracają się swobodnie, albo mają jeden nieokreślony punkt oporu.

Numery seryjne i referencyjne

Numery seryjne Rolex zaczynają się od około 100 000 na początku lat 50. XX wieku i przekraczają 9 milionów do połowy lat 2020. Numery są sekwencyjne według daty produkcji, a nie modelu — sam numer seryjny nie pozwala zidentyfikować modelu. Numer referencyjny (cztery lub pięć cyfr w starszych egzemplarzach, pięć cyfr w nowoczesnych referencjach, takich jak 126610 dla aktualnego Submariner) jest grawerowany między uszami na godzinie 12 i identyfikuje konkretną odmianę modelu. Oba numery powinny być ze sobą spójne: numer seryjny wskazujący rok 1985 w połączeniu z numerem referencyjnym z okresu po 2010 roku stanowi sprzeczność.

Częste sygnały ostrzegawcze podróbek

• Czcionka datownika: oryginalny Rolex używa czcionki, w której „6” i „9” mają płaskie, a nie zaokrąglone zakończenia. Nieprawidłowa czcionka daty to jeden z najłatwiejszych wizualnych sygnałów.
• Ruch wskazówki sekundowej nie jest naprawdę płynny; tanie mechanizmy powodują szarpanie widoczne w czasie rzeczywistym.
• Wkładka lunety w Submariner: autentycznych ceramicznych lunet (Cerachrom) od 2010 roku nie da się zarysować stalowym ostrzem. Aluminiowe lunety w starszych modelach mają jednolity anodowany kolor, a nie farbę.
• Zdecydowana większość modeli Rolex ma gładką tylną крышkę — przeszklona tylna крышka lub wygrawerowana scena nie są produkcją autentycznego Rolex.